دانشگاه رازی

ای خدا به علمای ما مسوولیت، و به عوام ما علم و به مومنان ما روشنایی و به روشنفکران ما ایمان و به متعصبین ما فهم وبه فهمیدگان ما تعصب و به اساتید ما عقیده و به دانشجویان ما نیز تفکر و به خفتگان ما بیداری و به بیداران ما اراده و به مبلغان ما حقیقت و به محققان ما هدف و به نومیدان ما امید و به ضعیفان ما نیرو وبه محافظه کاران ما گستاخی و به راکدان ما تکان و به کوران ما نگاه و به خاموشان ما فریاد و به همه ملت ما همتِ تصمیم - استعداد ِفداکاری - شایستگی نجات و عزت ببخش...

من در حالی دارم این نامه را می نویسم که از توهین یکی از اساتید دانشگاه رازی به دو نفر دانشجوی متدین، درس خوان، فهمیده، عاقل و بالغ تاسف می خورم. استادی که خود باید الگو و نمونه باشد . اما با حرفهای خودش خیلی از دانشجویان را به جای اینکه به راه راست بکشاند از راه راست منحرف ساخته و به بیراهه انداخته است!

الان که این نامه را می نویسم خیلی متاثر هستم و موهای بدنم سیخ سیخ شده ... اما ...هم دانشجویی عزیزم من و تو آمده ایم دانشگاه تا درس بخوانیم. ودر یک محیطِ اجتمایی ِ اعم از دختر و پسر ، قرار است که آینده سازان جامعه خویش باشیم.

آن خواهر نجیب و با عفت که غم ِ دوری از خانواده و بستگان و مشکلات فراوان دیگری را به دوش می کشد تا شاید بتواند عضوی کوچک و مفید از جامعه تحصیلکرده خویش باشد.

آن برادر متدین و بزرگوار ی که به خاطر مشکلات مالی و ... مجبور است که برای ادامه زندگی ، تحصیلات عالیه کسب کند تا شاید در جامعه بتواند به یک شغل دولتی برسد و نیازهای مالی خود و خانواده اش را تامین نماید.

به جرات می توانم بگویم که قریب به تمام دانشجویان به خاطر کسب علم آمده اند نه چیز دیگری.... اما آن روز که این خبر به گوشم رسید بسیار متاثر شدم، که ما از چه فقر فرهنگی رنج می بریم.

بنده مخالف وحدت حوزه و دانشگاه نیستم اما باید قبول کنیم که محیط دانشگاه با حوزه تفاوت های بسیاری دارد. ولی استاد خوبم ، برادر ارجمندم شما دانشگاه را باحوزه اشتباه گرفتین. زمانیکه پسر و دختر با هم در سر کلاس درس هستند باید توقع خیلی چیزها را داشته باشیم اعم از این که با هم مباحثه علمی داشته باشند یا کار گروهی و آزمایشگاهی در سر کلاس انجام دهند. ولی متاسفانه اساتیدی هستند که بدون در نظر گرفتن پاره ای از جوانب امر در پی ساختن مدینه ی فاضله ای هستند که به نظر من امکان پذیر نیست.

آن دختر مومنه که از دانشجویان نمونه دانشگاه رازی هستند در خصوص مسائل کلاس با یکی از آقایان دو کلام رد وبدل کردند که یک دقیقه هم به طول نیانجامید و حدود بیست نفر از خانم ها هم سر کلاس بوده و شاهدان این ماجرا بوده اند. و تنها خطایی هم که صورت گرفته بود ، که به نظرمن هیچ خطایی ام نبود ، نشستن آن خانم بر رئی صندلی استاد در کلاس بود ...

اما یکباره استاد وارد کلاس شدند و بدون این که از قضیه باخبر باشند قضاوتی جاهلانه کرده و آمپرشان بالا رفته بود که شماها نامحرم هستید، چرا با هم حرف می زنید. مگر شما ها نمی دانید که نا محرم به صورت نامحرم نگاه کند حرام است، پس چرا شما...................؟

استاد هم مثل پدری دلسوز بیست دقیقه از وقت کلاس را به توهین و تهمت زدن به آن دو دانشجوی مظلوم اختصاص دادند.

ای عالم ِ فاضل و ای سرور گرامی ، جواب این تهمت های ناروا که به این دو جوان زده اید را چه کسی باید بدهد. تاوان گناهان کبیره بسیار سخت است و من از خداوند منان برایتان طلب مغفرت می کنم.

هویج 86/12/21